Ze tekende alles wat in haar opkwam. Soms was het niets meer dan een krassend lijntje, soms lukte het om een boom uit de natuur na te tekenen, en vaak verschenen er huizen met weelderige tuinen en vrolijke bloemen op papier. Trots liet ze haar tekeningen zien, maar de reacties waren altijd vluchtig: "Mooi hoor, ga maar gauw verder" of "Nu even niet, hè". Ze hoorde de onechtheid, voelde zich weggedrukt. Haar broers maakten het er niet beter op met opmerkingen als "Jij kunt echt niet tekenen" of "Wat een gekras, het lijkt nergens naar".

Langzaam stopte ze. Het tekenblok en de potloden verdwenen achter in de kast. Het overkwam haar nog vaker in haar leven, die twijfel, dat gevoel van niet goed genoeg zijn. Het duurde jaren voordat ze besefte: het lag niet aan haar, maar aan de ander. Dat het er niet toe deed wat een ander ervan vond, zolang zij het zelf maar mooi vond.

Het leven neemt soms rare wendingen. Zo ook bij mij. Na jarenlang voor anderen creatief te zijn geweest, kwam Vedic Art op mijn pad. Daar vond ik mijn passie weer terug: schilderen. Zo blij als dat kleine meisje met haar tekenblok en kleurpotloden was, zo loop ik nu als volwassene met penselen en verf de winkel uit.

De cirkel is rond. Het is goed zo, het mag er zijn – ongeacht wat anderen ervan vinden. Vedic Art is niet meer uit mijn leven weg te denken. De principes heb ik geïntegreerd in mijn leven en in mijn kunst. Dat voelt zo goed, dat ik het graag doorgeef aan anderen. Twijfels heb ik niet meer; ik weet als geen ander wat Vedic Art voor je kan betekenen.

Creëren is als een tweede huid geworden. Inmiddels heb ik een collectie opgebouwd waar ik trots op ben. En blijkbaar vinden anderen dat ook, want diverse werken hebben een nieuw thuis gevonden. Dat is voor mij de grootste beloning.

Kijk, geniet en heb je vragen? Klik op de link.

Lieve groet, Margot